தவ்பாவை விட்டுவிடச் செய்யும் ஷைத்தானின் மறைமுகத் தந்திரம் – ஒரு முஃமினுக்கான ஆழமான சிந்தனை

மனித வாழ்வில் பாவமும் தவ்பாவும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தே பயணிக்கின்றன. எந்த மனிதனும் பாவமில்லாதவன் அல்ல. அதே நேரத்தில், தவ்பா செய்யாமல் இருப்பதும் ஒரு முஃமினுக்குச் சிறப்பான பண்பு அல்ல. இஸ்லாம் மனிதனை முழுமையான தூய்மையுடன் பிறக்கச் செய்தாலும், அவன் தவறிழைக்கக் கூடிய இயல்புடனேயே வாழ்கிறான். அந்த இயல்பை அல்லாஹ் அறிந்தே, பாவம் செய்த மனிதன் மீண்டும் தன்னை நோக்கி திரும்புவதற்காக தவ்பா எனும் அருள்மிகு வாய்ப்பை அளித்துள்ளான்.

ஆனால் இங்கு மனிதனுக்கு மிகப் பெரிய சவாலாக இருப்பது, பாவத்தை விடுவிப்பது அல்ல; தவ்பாவை தொடர்ச்சியாகக் காத்துக்கொள்வதுதான். இந்த இடத்தில்தான் ஷைத்தானின் மிகச் சூட்சுமமான தந்திரம் செயல்படுகிறது.

ஷைத்தானின் இரண்டு வழிப் போராட்டம்

ஷைத்தான் மனிதனை அழிக்க இரண்டு வழிகளில் போராடுகிறான்.

ஒன்று – மனிதனை நேரடியாகப் பாவத்தில் தள்ளுவது.

இரண்டாவது – அவனை தவ்பாவிலிருந்து விலக்குவது.

முதலாவது வழி எப்போதும் வெற்றி பெறாது. காரணம், பாவம் செய்த மனிதன் மனம் நொந்து தவ்பா செய்து விடலாம். அதனால் ஷைத்தான் இரண்டாவது வழியை அதிகமாகப் பயன்படுத்துகிறான். அதாவது, “நீ மீண்டும் மீண்டும் பாவம் செய்கிறாய்; இப்படிப்பட்ட நிலையில் தவ்பா செய்வது இறைவனுக்குத் தகுதியற்றது” என்ற எண்ணத்தை மனிதனின் உள்ளத்தில் விதைப்பது.

இந்த எண்ணமே தவ்பாவை விட்டுவிடச் செய்யும் மிகப் பெரிய காரணமாக மாறுகிறது.

தவ்பா செய்வதே இறைவனின் அழைப்பு

இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் கூறும் ஒரு ஆழமான கருத்து என்னவென்றால், “ஒரு மனிதனுக்குத் தவ்பா செய்ய வேண்டும் என்ற உணர்வு தோன்றினால், அது அல்லாஹ் அவனை மன்னிக்க விரும்புகிறான் என்பதற்கான அடையாளம்.”

தவ்பாவின் எண்ணம் மனிதனுக்குள் தானாக உருவாகுவதில்லை. அது இறைவனின் அருளால் மட்டுமே உருவாகிறது. அந்த உணர்வையே விட்டுவிடச் செய்துவிட்டால், ஷைத்தானின் வெற்றி அங்கே தொடங்குகிறது. அதனால், ஒரு முஃமின் எந்த நிலையிலும் தவ்பாவை விட்டுவிடக் கூடாது. பாவம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்தாலும், தவ்பாவும் மீண்டும் மீண்டும் தொடர வேண்டும்.

பாவங்களின் தரமும், பொறுப்பும்
இஸ்லாமில் பாவங்களுக்கு தரங்கள் உண்டு.

ஷிர்க், கொலை, விபச்சாரம், திருட்டு, பொய் சாட்சி, புறம் சொல்லுதல் போன்றவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி கடுமையைக் கொண்டவை. இவற்றிற்கான தண்டனைகள் இறைவனால் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் தண்டனை என்பது எல்லோருக்கும் ஒரே அளவில் அமையாது. காரணம், பாவத்தைச் செய்யும் சூழ்நிலை, அறிவு, வாய்ப்பு, மனநிலை ஆகியவை ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடுகின்றன. அதிக அறிவும், தெளிவும் உள்ள ஒருவர் தவறு செய்தால், அவருக்கான பொறுப்பு அதிகமாகிறது. இதுவே இறைவனின் நீதியின் ஒரு அம்சமாகும்.

நன்மைகளிலும் அல்லாஹ்வின் நியாயம்
பாவங்களைப் போலவே, நன்மைகளிலும் தரங்கள் உள்ளன.

• நேரத்திற்குத் தொழுவது,

•தஹஜ்ஜத் தொழுகை, 

•நோன்பு,

• தர்மம், 

•அறிவு பரப்புதல் போன்றவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி உயர்வைக் கொண்டவை.

ஆனால் அல்லாஹ் கூலி வழங்கும் போது, நன்மையை மட்டுமல்ல; அந்த நபரையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்கிறான். ஒருவருக்கு எந்த அமல் எளிதாக அமைந்துள்ளதோ, அந்த அமலில் அவர் அதிகம் ஈடுபடுவது அவருக்குச் சிறப்பாகிறது.

உதாரணமாக, ஒருவருக்கு நோன்பு பிடிப்பது எளிதாக இருக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு தொழுகையில் நிலைத்திருப்பது எளிதாக இருக்கலாம். அல்லாஹ் யாருக்கு எதை எளிதாக்குகிறானோ, அதில் அவர் முயற்சி செய்யும் அளவுக்கே கூலி அதிகரிக்கிறது.

அறிவும் சோதனையும்

அல்லாஹ் ஒருவருக்கு மார்க்க அறிவையும், விளக்கத்தையும் அதிகமாக வழங்கினால், அவருக்கான சோதனைகளும் விரைவாகவும், தீவிரமாகவும் வரலாம். இது தண்டனைக்காக அல்ல; அவரை சுத்திகரிக்கவும், உணர்வு பெறச் செய்யவும் ஆகும்.

சிலர், “எங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு சோதனைகள்?” என்று கேட்கலாம். ஆனால் உண்மையில், சோதனை இல்லாத வாழ்க்கை தான் ஆபத்தானது. காரணம், சோதனைகள் மனிதனை இறைவனிடம் திரும்ப அழைக்கின்றன. அவை பாவங்களை நீக்கி, உள்ளத்தை சுத்தமாக்குகின்றன.

நீண்ட வாழ்வு – நியாமத்தா? சாபமா?

•இந்த உலகில் நீண்ட காலம் வாழ்வது எப்போதும் நியாமத் அல்ல. இறைவனை மறந்து வாழும் நீண்ட வாழ்க்கை, ஒரு மனிதனுக்கு சாபமாகவே மாறலாம். அதனால் தான், இஸ்லாம் உலக வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக அல்ல; ஒரு சோதனை நிலையமாகப் பார்க்கிறது.

மனிதன் உயிருடன் இருக்கும் ஒவ்வொரு நாளும், அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இன்னொரு வாய்ப்பாகும். அந்த வாய்ப்பை அவன் எப்படி பயன்படுத்துகிறான் என்பதையே இறைவன் பார்கிறான்.

இறைவனின் நெருக்கமும் மனிதனின் பொறுப்பும்

ஒரு மனிதன் இறைவனுக்கு நெருக்கமாக நெருக்கமாக வருகிற அளவிற்கு, அவனுடைய பொறுப்புகளும் அதிகரிக்கின்றன. இது தண்டனை அல்ல; மாறாக, இறைவன் அந்த மனிதனை உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்ல விரும்புகிறான் என்பதற்கான அடையாளமாகும். ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குச் செய்யப்படும் தவறு ஒரு வகையாகவும், அதே தவறு அறிவும் விளக்கமும் பெற்ற ஒருவரால் செய்யப்படும் போது இன்னொரு வகையாகவும் மதிப்பிடப்படுகிறது.

இதன் காரணமாகவே, மார்க்க அறிவு பெற்றவர்கள் தங்கள் செயல்களில் அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. அறிவு என்பது ஒரு பெரிய நியாமத் என்றாலும், அதனுடன் இணைந்த ஒரு பொறுப்பாகவும் அது மாறுகிறது. அந்த அறிவுக்கு ஏற்ப வாழவில்லை என்றால், அது மனிதனுக்கே எதிராக மாறக்கூடும்.

சோதனைகள் – தண்டனையா? தூய்மையா?

மனித வாழ்க்கையில் வரும் சோதனைகள் அனைத்தும் தண்டனைகளாகவே கருதப்பட வேண்டியதில்லை. பல நேரங்களில், அவை மனிதனை சுத்திகரிக்கும் ஒரு செயல்முறையாக இருக்கின்றன. ஒரு முஃமின் பாவத்தில் இருந்து திரும்பி, தவ்பாவின் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கும் போது, அவனுடைய வாழ்க்கையில் சிறு சிறு சோதனைகள் வருவது இயல்பானதாகும்.

இந்த சோதனைகள் மனிதனை நொறுக்குவதற்காக அல்ல; அவனை விழிப்புணர்வுக்கு கொண்டு வருவதற்காகவே வருகின்றன. தவ்பா செய்து விட்ட பிறகு வாழ்க்கை முழுவதும் எந்த சோதனையும் வரக்கூடாது என்ற எண்ணம் தவறானது. மாறாக, அந்த சோதனைகள் மூலம் இறைவன் அந்த மனிதனை மேலும் நெருக்கமாக அழைக்கிறான்.

சோதனை இல்லாத வாழ்க்கையின் ஆபத்து

சில மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் எந்த பெரிய பிரச்சனையும் இல்லாமல் வாழ்கிறார்கள். வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் அது ஒரு ஆசீர்வாதம் போல தோன்றலாம். ஆனால் மார்க்க அறிஞர்கள் இதைப் பற்றி எச்சரிக்கையாகப் பேசுகிறார்கள். காரணம், சோதனை இல்லாத வாழ்க்கை மனிதனை அலட்சியத்திற்குள் தள்ளும் அபாயம் கொண்டது.

மனிதன் சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும் போது தான், அவன் இறைவனை அதிகமாக நினைக்கிறான். துஆ செய்கிறான். தவ்பா செய்கிறான். ஆனால் எந்த சிரமமும் இல்லாத நிலையில், அவன் மெதுவாக இறைவனை மறந்து விடக்கூடிய சூழல் உருவாகிறது. அதனால், சோதனை இல்லாத வாழ்க்கை கூட ஒரு மறைமுக சோதனையாக இருக்கலாம்.

நீண்ட வாழ்க்கையும் மறுமையும்

இந்த உலகில் நீண்ட காலம் வாழ்வது அனைவருக்கும் ஒரே வகையில் பயனளிக்காது. ஒருவர் இறைவனை நினைத்து, நன்மைகளில் ஈடுபட்டு வாழ்ந்தால், அவருக்கு நீண்ட வாழ்க்கை ஒரு பெரிய நியாமமாக மாறும். அதே நேரத்தில், இறைவனை மறந்து, பாவங்களில் மூழ்கி வாழும் ஒருவருக்கு, அதே நீண்ட வாழ்க்கை ஒரு சுமையாகவும் சாபமாகவும் மாறலாம்.

அதனால் தான், இஸ்லாம் வாழ்க்கையின் நீளத்தை விட அதன் தரத்தையே முக்கியமாகக் கருதுகிறது. ஒரு நாளாவது உண்மையான தவ்பாவுடன் வாழ்ந்தால், அது பல வருடங்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்த மதிப்பைப் பெறும்.

தவ்பாவை தாமதப்படுத்தக் கூடாததற்கான காரணம்

பலர், “பிறகு தவ்பா செய்துகொள்வோம்” என்ற எண்ணத்தில் பாவங்களை தொடர்கிறார்கள். இது ஷைத்தானின் இன்னொரு பெரிய வலையமைப்பு. மனிதனுக்கு நாளை இருப்பதற்கான உத்தரவாதம் இல்லை. தவ்பாவை தாமதப்படுத்துவது, இறைவனின் கருணையை அலட்சியப்படுத்துவது போலாகும்.

இறைவன் மனிதனை எப்போது வேண்டுமானாலும் தன்னிடம் அழைத்துக் கொள்ளலாம். அதனால், தவ்பா என்பது எதிர்காலத்துக்கான திட்டமாக அல்ல; இன்றைய அவசியமாக இருக்க வேண்டும்.

முடிவுச் சிந்தனை

ஒரு முஃமின் வாழ்க்கை என்பது பாவமும் தவ்பாவும் இடையே நடக்கும் ஒரு பயணம். அந்த பயணத்தில் தவறுகள் நிகழ்வது இயல்பானது. ஆனால் அந்த தவறுகளுக்குப் பிறகு திரும்பி நிற்பதே உண்மையான வெற்றியாகும். ஷைத்தான் மனிதனை பாவத்தில் வீழ்த்துவதைவிட, தவ்பாவிலிருந்து விலக்குவதில்தான் அதிகம் வெற்றி காண்கிறான்.

அதனால், எந்த நிலையிலும் தவ்பாவை கைவிடாதீர்கள். இறைவன் உங்களுக்குள் தவ்பாவின் உணர்வை வைத்திருக்கிறான் என்றால், அது உங்களை நேசிக்கிறான் என்பதற்கான தெளிவான அடையாளம். அந்த உணர்வை பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். அதுவே இந்த உலகிலும் மறுமையிலும் உங்கள் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்கும்

முடிவுரை

ஒரு மனிதனுக்கு தவ்பாவின் உணர்வும், மார்க்க உணர்வும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறதென்றால், அது இறைவன் அவனை நேசிக்கிறான் என்பதற்கான மிகப் பெரிய அடையாளம். அந்த உணர்வை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. ஷைத்தானின் மிகப்பெரிய வெற்றி, மனிதனை தவ்பாவிலிருந்து விலக்குவதுதான்.

எனவே, எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்திருந்தாலும், தவ்பாவின் கதவு மூடப்படவில்லை என்பதை ஒவ்வொரு முஃமினும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இறைவனிடம் திரும்பும் அந்த ஒரு அடியே, மனித வாழ்வின் மிகப்பெரிய வெற்றியாக மாறுகிறது.