கவலை – | ஒரு முஃமினின் பார்வையில் வாழ்க்கை

அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹி வபரக்காத்துஹூ

கவலை என்பது மனிதன் உள்ளத்தில் மெதுவாக ஊடுருவி, அவனது நம்பிக்கையை சிதைக்கும் ஒரு நுண்ணிய நோயாகும். அது ஒரே நாளில் பெரியதாக மாறாது. சிறிய சந்தேகம், சிறிய பயம், சிறிய ஏமாற்றம் என்று ஆரம்பித்து, இறுதியில் மனிதனை அல்லாஹ்வின் அருளிலிருந்து தள்ளிவிடும் அளவிற்கு வளர்கிறது. இதைத்தான் சைத்தான் விரும்புகிறான். ஏனெனில் ஒரு முஃமின் அல்லாஹ்வை நம்பிக்கையுடன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் வரை, அவனை சைத்தான் தோற்கடிக்க முடியாது.

ஒரு மனிதன் கவலையில் மூழ்கும்போது, அவன் முதலில் இழப்பது நம்பிக்கையே. “என் துஆ ஏற்கப்படுமா?”, “என் நிலை மாறுமா?”, “எனக்கு நல்ல நாள் வருமா?” என்ற கேள்விகள் அவனது உள்ளத்தில் எழ ஆரம்பிக்கின்றன. இவை எல்லாம் வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் சாதாரண கேள்விகள் போல தோன்றினாலும், உண்மையில் இவை நம்பிக்கையின் வேரை வெட்டும் எண்ணங்களாகும். இதனால்தான் இஸ்லாம் கவலையை ஒரு சாதாரண மனநிலை அல்ல, ஒரு இமானுக்கான சோதனையாகக் கருதுகிறது.

ஒரு முஃமினின் வாழ்க்கையில் சோதனைகள் வருவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. பண இழப்பு, உடல் நோய், குடும்பப் பிரச்சினைகள், சமூக அவமதிப்பு, தனிமை – இவை எல்லாம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகவே வருகின்றன. ஆனால் இவற்றுக்கு மனிதன் எப்படி பதிலளிக்கிறான் என்பதில்தான் அவனது இமானின் வலிமை வெளிப்படுகிறது. கவலையில் சிக்கிய மனிதன், “எனக்கு ஏன்?” என்று கேட்கிறான். ஆனால் இமானுள்ள மனிதன், “இதில் அல்லாஹ் என்ன கற்றுக் கொடுக்க விரும்புகிறான்?” என்று சிந்திக்கிறான்.

கவலை அதிகரிக்கும்போது, மனிதன் தனிமையை விரும்ப ஆரம்பிக்கிறான். யாரிடமும் பேச மனம் வராது. யாரும் தன்னைப் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்ற எண்ணம் உருவாகும். ஆனால் இஸ்லாம் தனிமையையும் ஒரு அளவிற்கு மட்டுமே அனுமதிக்கிறது. ஏனெனில் மிகுந்த தனிமை, சைத்தானுக்கு கதவைத் திறந்துவிடும். அதனால்தான் ரசூல் ﷺ அவர்கள், நல்ல மனிதர்களின் நட்பு, மஸ்ஜிதுடன் உள்ள தொடர்பு, ஜமாஅத்துடன் தொழுகை ஆகியவற்றை மிகவும் வலியுறுத்தினார்கள். இவை அனைத்தும் மனிதனை கவலையிலிருந்து பாதுகாக்கும் கவசங்களாகும்.

கவலை மனிதனின் உடலையும் பாதிக்கிறது. தூக்கம் கெடும், மனஅமைதி போகும், சிறிய விஷயங்களுக்கும் கோபம் வரும். இதனால் அவன் குடும்பத்தாரிடமும், நண்பர்களிடமும் கடுமையாக நடந்து கொள்ள ஆரம்பிக்கிறான். பின்னர் அதற்காகவும் கவலைப்படுகிறான். இவ்வாறு கவலை, கவலையைப் பிறப்பிக்கும் ஒரு சுழற்சியாக மாறுகிறது. இந்தச் சுழற்சியை உடைப்பதற்கான ஒரே வழி, அல்லாஹ்வின் மீது முழு தவக்குல் (நம்பிக்கை) வைப்பதே.

“லா தஹ்சன்” – கவலை கொள்ளாதீர்கள்

இந்த இரண்டு வார்த்தைகள், ஒரு முஃமினின் வாழ்க்கையை முழுமையாக மாற்றக்கூடிய ஆழமான அறிவுரை. கடந்த காலத்தில் செய்த பாவங்களை நினைத்து, இன்று வாழும் வாழ்க்கையையும், நாளைய எதிர்காலத்தையும் சிதைத்துக் கொள்வது, சைத்தானின் மிகப்பெரிய தந்திரங்களில் ஒன்றாகும்.

மனிதராகப் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் பாவம் செய்யக்கூடியவர்கள்தான். இதில் யாரும் விதிவிலக்கு அல்ல. மறக்க முடியாத, மன்னிக்க முடியாத என்று மனிதர்கள் நினைக்கக்கூடிய அளவிற்கு கடுமையான பாவங்களையும் கூட மனிதன் செய்து விடுகிறான். ஆனால் இஸ்லாம், மனிதனை பாவத்தால் அடையாளப்படுத்தவில்லை; பாவத்திலிருந்து அவன் எப்படி மீள்கிறான் என்பதையே அவனுடைய உண்மையான மதிப்பாகக் காட்டுகிறது.

சிறந்த மனிதன் யார்?

இறைத்தூதர் ﷺ அவர்கள் தெளிவாக கூறினார்கள்:

“எல்லா மனிதர்களும் பாவம் செய்பவர்கள்.

ஆனால் பாவம் செய்தவர்களில் சிறந்தவர்கள்,

பாவத்திலிருந்து மீண்டு திரும்புபவர்கள்.”

இதிலிருந்து நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால்,

பாவம் செய்தது தோல்வி அல்ல;

அந்த பாவத்திலேயே தங்கி விடுவதுதான் உண்மையான தோல்வி.

ஒரு மனிதன் பாவம் செய்து, அதிலிருந்து வெளியே வந்து, நற்பாதையில் தன்னை அமைத்துக் கொண்ட பிறகு, அவன் கடந்த காலத்தை நினைத்து தன்னைத் தண்டித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

தவக்குல் என்றால் கை கட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்து விடுவது அல்ல. முயற்சி செய்து, உழைத்து, அதற்குப் பிறகு முடிவை அல்லாஹ்விடம் ஒப்படைப்பதே தவக்குல். பலர் இதை தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறார்கள். “நான் துஆ செய்தேன், ஆனாலும் என் நிலை மாறவில்லை” என்று சொல்லி, நம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள். ஆனால் துஆ என்பது உடனடி முடிவுக்கான ஒப்பந்தம் அல்ல. அது அல்லாஹ்வுடன் உள்ள ஒரு உறவு. சில நேரம் அல்லாஹ் நாம் கேட்டதை தருவான்; சில நேரம் அதைவிட நல்லதை தருவான்; சில நேரம் மறுமைக்காக சேமித்து வைப்பான்.

கடந்த கால நினைவுகள் – சைத்தானின் ஆயுதம்

பாவத்திலிருந்து மீண்டு வந்த பிறகு கூட, சில நேரங்களில் மனிதனின் மனதில் ஒரு எண்ணம் வரும்:

“நான் இப்படிப் பாவம் செய்தேனே”

“நான் இப்படியொரு குற்றவாளியாக இருந்தேனே”

“இப்போது நல்லவராக வாழ்ந்தால் என்ன பயன்?”

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் இறைவனிடமிருந்து அல்ல.

இவை மனிதனை மீண்டும் உடைக்க சைத்தான் பயன்படுத்தும் விஷமான நினைவுகள்.

மேலும், சில மனிதர்கள் அந்த பாவத்தை நினைவூட்டி:

“நீ இப்படிப் பாவம் செய்தவன்”

“உனக்கு நல்லவராக வாழ என்ன தகுதி?”

என்று பேசும்போது, அந்த மனிதனின் உள்ளம் முற்றிலும் உடைந்து விடுகிறது.

ஆனால் ஒரு உண்மையான முஃமின், இங்கே ஒரு விஷயத்தை தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இறைமறையின் உறுதியான வாக்குறுதி
அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

“ஒரு அடியான் பாவம் செய்து,

அதற்குப் பிறகு என்னை நினைத்து,

பாவ மன்னிப்பு கேட்டு,

மீண்டும் நற்பாதையில் தன்னை அமைத்துக் கொண்டால்,

அவனுடைய பாவங்களை நான் நன்மைகளாக மாற்றி விடுவேன்.”

சுப்ஹானல்லாஹ்!

இதன் அர்த்தம்:

பாவம் மன்னிக்கப்படுகிறது

பாவம் மறைக்கப்படுகிறது

பாவத்தின் சுவடு கூட வாழ்வில் இல்லாமல் போகிறது

அதே பாவம் நன்மையாக மாறுகிறது

அப்படியிருக்க,

மன்னிக்கப்பட்ட பாவத்தை நினைத்து ஒரு முஃமின் ஏன் கவலை அடைய வேண்டும்?

இறைவன் மறைத்த பாவத்தை வெளிப்படுத்துவது – பெரும் குற்றம்

இறைத்தூதர் ﷺ அவர்கள் கடுமையாக எச்சரித்த ஒரு விஷயம் உள்ளது.

“என் உம்மத்திலுள்ள எல்லோரையும் அல்லாஹ் மன்னிப்பான்.

ஆனால்,

இரவில் பாவம் செய்து,

காலையில் வந்து,

‘நான் இப்படி பாவம் செய்தேன்’ என்று

இறைவன் மறைத்த பாவத்தை வெளிப்படுத்துபவர்களைத் தவிர.”

இதன் அர்த்தம்:

அல்லாஹ் மறைத்த பாவம் – ஒரு அருள்

அதை வெளிப்படுத்துவது – நன்றியின்மை

மற்றவர் மறைத்த பாவத்தை வெளிப்படுத்துவது – இன்னும் பெரிய பாவம்

ஒரு மனிதன் பாவத்திலிருந்து மீண்டு வந்துவிட்டால், அவன் மீது அந்த பாவத்தை நினைவூட்டுவது, அவனை கவலையுறச் செய்வது, இஸ்லாமிய பண்பே அல்ல.

காமிதியா பெண்ணின் சம்பவம் – பாவ மன்னிப்பின் உச்சம்

இறைத்தூதர் ﷺ அவர்களிடம் காமிதியா குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் வந்து கூறினாள்: “நான் விபச்சாரம் செய்துவிட்டேன். எனக்கு தண்டனை கொடுங்கள்.”

இறைத்தூதர் ﷺ அவர்கள் அவளை அனுப்பி வைத்து: “பாவ மன்னிப்பு கேள்; அல்லாஹ் மன்னிப்பான்” என்றார்கள்.

ஆனால் அந்த பெண், தண்டனையை ஏற்க உறுதியுடன் மீண்டும் மீண்டும் வந்தாள். இறுதியில் தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது.

அப்போது ஒரு தோழர்,

“ஒரு விபச்சாரியின் இரத்தம்” என்று அருவருத்தார்.

அதற்கு இறைத்தூதர் ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்:

“இந்த பெண் செய்த தவ்பாவை,

மதீனாவில் உள்ள 70 பேருக்கு பகிர்ந்தாலும்,

அது ஈடாகாது.”

மனிதர்கள் பார்த்தது – பாவம்

இறைத்தூதர் பார்த்தது – தவ்பா

மனிதர்களின் பார்வை vs இறைவனின் பார்வை

நமக்கு பாவியாகத் தோன்றும் ஒருவர்,

இறைவனுடைய பார்வையில் மிக உயர்ந்தவராக இருக்கலாம்.

ஒரு ஹதீஸில்: ஒரு நல்லவன், ஒரு பாவியை பார்த்து, “இறைவன் உன்னை மன்னிக்கவே மாட்டான்” என்று கூறுகிறான்.

மறுமையில் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

“என் கருணையில் நீ எப்படி தலையிட முடியும்?”

அந்த நல்லவன் நரகத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறான்;

அந்த பாவி மன்னிக்கப்படுகிறான்.

வாழ்க்கையின் உண்மை

100 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு:

நாம் யார் என்பதே யாருக்கும் தெரியாது

நாம் செய்த பாவமும் நினைவில் இருக்காது

நாம் செய்த நன்மையும் பேசப்படாது

அப்படியிருக்க, இன்று மனிதர்கள் பேசும் வார்த்தைகளுக்காக

நாளைய வாழ்க்கையை அழிக்க வேண்டுமா?

ஒரு முஃமின் தனது வாழ்க்கையை மறுமை என்ற பெரிய பார்வையில் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டால், இவ்வுலக கவலைகள் அவனுக்கு சிறியதாகத் தோன்றும். இன்று அவன் அவமதிக்கப்படலாம், தவறாகப் பேசப்படலாம், புறக்கணிக்கப்படலாம். ஆனால் இவை அனைத்தும் தற்காலிகம். அல்லாஹ்வின் நீதிமன்றம் தவறாது. அங்கே ஒரு வார்த்தை கூட கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படும். இந்த உணர்வு மனிதனுக்கு ஒரு ஆழமான மனஅமைதியைத் தருகிறது.

கவலைக்கு இன்னொரு முக்கிய காரணம், பிறருடன் ஒப்பிடும் மனநிலை. “அவனுக்கு எல்லாம் இருக்கிறது, எனக்கு ஏன் இல்லை?”, “அவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள், நான் ஏன் இப்படி?” என்ற எண்ணங்கள் மனிதனை மெதுவாக அழிக்கின்றன. இஸ்லாம் இந்த ஒப்பீட்டை கடுமையாகத் தடை செய்கிறது. ஏனெனில் ஒவ்வொருவருக்கும் அல்லாஹ் கொடுத்திருக்கும் சோதனையும், அருளும் வேறுபட்டவை. ஒருவருக்கு செல்வம் ஒரு சோதனை; இன்னொருவருக்கு வறுமை ஒரு சோதனை. மதிப்பீடு செய்வது அல்லாஹ் மட்டுமே.

ஒரு முஃமின் தனது உள்ளத்தை பாதுகாப்பதற்கான மிகப்பெரிய ஆயுதம், திக்ர் (அல்லாஹ்வை நினைவு கூருதல்). நாவால் மட்டுமல்ல, உள்ளத்தாலும் அல்லாஹ்வை நினைப்பது. “அல்லாஹ் என்னுடன் இருக்கிறான்” என்ற உணர்வு, மிகப் பெரிய கவலையையும் சிறியதாக மாற்றிவிடும். இதனால்தான் குர்ஆன் கூறுகிறது: “அல்லாஹ்வை நினைப்பதினால் தான் உள்ளங்கள் அமைதி அடைகின்றன.”

இறுதியாக, ஒரு விஷயத்தை ஒரு முஃமின் எப்போதும் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இந்த உலகம் நிரந்தரம் அல்ல. இங்கே வரும் எந்த கவலையும், எந்த அவமானமும், எந்த வலியும் நிரந்தரம் அல்ல. நிரந்தரம் அல்லாஹ் மட்டுமே. அவனிடம் ஒப்படைத்த மனிதன் ஒருபோதும் உண்மையில் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டான். அவன் தோல்வி போல தோன்றுவது கூட, மறுமையில் வெற்றியாக மாறும்.

முடிவுரை 

கவலை கொள்ளாதீர்கள்

பாவம் செய்தது மனித இயல்பு

தவ்பா செய்தது முஃமின் இயல்பு

கடந்த காலத்தில் வாழ்வது – சைத்தானின் வலை

எதிர்காலத்தை அல்லாஹ்விடம் ஒப்படைப்பது – ஈமான்

இறைவன் உங்களை மன்னித்துவிட்டால்,

உங்களை தண்டிக்க மனிதர்களுக்கு உரிமை இல்லை.

“லா தஹ்சன்” – கவலை கொள்ளாதீர்கள்

அல்லாஹ் போதுமானவன்.

வஅலைக்கும் அஸ்ஸலாம் வரஹ்மத்துல்லாஹி வபரக்காத்துஹூ